Til baka

Grýlukvæði Eggerts Ólafssonar

Grýlukvæði eftir Eggert Ólafsson(1726-1768)
(úr Íslenskt ljóðasafn II bindi, Almenna bókafélagið 1975 bls. 173)

Hér er komin hún Grýla,
sem gull-leysin mól,
:,: hún er að urra' og ýla,
því af henni :,: kól.

Hún er að urra' og ýla,
því ein loppan fraus,
:,: þrjár hefur hún eftir,
en það ég ei :,: kaus.

Þrjár hefur hún heilar
og hlakkar sem örn;
:,: hún ætlar að hremma
þau íslensku :,: börn.

Það er hann Skúti Marðarsson,
hann svarði við það,
:,: að hennar skyldi' hann hyskið
höggva niður í :,: spað.

Að hann skyldi brytja það
og borða við saup;
:,: heyrði það hún Grýla
og hélt það væri :,: raup.

Heyrði það hún Grýla
og gretti sitt trýn:
:,: ekki munu þeir gráklæddu
leggja til :,: mín.

Settust að henni dísir
og sálguðu' henni þar;
:,: hróðugur var hann Skúti
og hálf-kenndur :,: var.

Þá mælti þá Tuga-sonur,
tyrrinn og blár;
:,: koma munu þau Grýlu-börn
til Íslands í :,: ár.

Koma munu þau Grýlu-börn
og kveða við dans:
:,: kyrjum við hann Skúta
og kumpána :,: hans!

Glöð urðu þau Grýlu-börn
og gengu af stað:
:,: aldrei skal þeim Íslendingum
eira við :,: það.

Ekki skal þeim Íslendingum
ævin verða löng:
:,: margan heyrða' eg óvætt,
sem undir það :,: söng.

Margan heyrða' eg annan,
sem undir tók þau hljóð:
:,: nú mun ei þeim íslensku
ævin verða :,: góð!

Afturgengin Grýla
gægist yfir mar;
:,: ekki verður hún börnunum
betri' en hún :,: var.